Chwała ludziom dobrej roboty!

1. “Tata na traktorze, mama na traktorze, a Ola w przedszkolu w świetnym jest humorze”

Idolka z wczesnych lat 50-tych, Magdalena Figur na traktorze marki Buldog.

Miała 22 lata, gdy udekorowano ją Orderem Sztandaru Pracy II klasy. „Racjonalizatorka tow. M. Figur – przodująca traktorzystka” – krzyczał nagłówek gazety. „Przodownica pracy w województwie gdańskim wykonała w ostatnim etapie wpółzawodnictwa 150 proc. normy, bijąc wielu swoich kolegów – mężczyzn. (…). Opracowała również projekt zastosowania specjalnej pokrywa, zabezpieczającej silnik traktora przed piaskiem. Pomysł jej został zaakceptowany przez komisje i wprowadzony w wielu zespołach PGR”.
- Babcia potrafiła wszystko w traktorze naprawić – wspomina wnuk Maciej. – Kiedy ktoś obok jej gospodarstwa jechał ciągnikiem, wsłuchiwała się w jego pracę i gdy coś nie grało, wydawała jak lekarz diagnozę.

2. Lodzia Milicjantka

Leokadia Krajewska (ur. 12 stycznia 1928 w Wirowie koło Sokołowa Podlaskiego) – warszawska milicjantka. W latach 1945 – 1949 – jako jedna z pierwszych kobiet milicjantek – kierowała ruchem drogowym na różnych ruchliwych – wówczas – skrzyżowaniach w Warszawie. W tym okresie znana była jako Lodzia Milicjantka. Od 1949 do 1973 pracowała w Komendzie Stołecznej MO.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Leokadia_Krajewska

3. Kobieta Pracująca

To fikcyjna postać filmowa grana przez aktorkę Irenę Kwiatkowską w serialu Czterdziestolatek. Nazwa postaci wzięła się od słów wypowiadanych przez bohaterkę w każdym z odcinków: …bo ja jestem kobieta pracująca – żadnej pracy się nie boję. Kobieta Pracująca wpisała się tym do polskiego języka potocznego. Jest humorystycznym symbolem emancypacji kobiet. Zdetronizowała inne symbole emancypacji epoki realnego socjalizmu, jak anonimowa kobieta na traktorze czy Lodzia milicjantka.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Kobieta_Pracuj%C4%85ca

Fikcyjna czy nie zasługuje na umieszczenie na liście, wkońcu prawda czasu prawda ekranu…

4. “Kto da więcej niż ja?”

Wincenty Pstrowski (ur. 28 maja 1904 w Desznie, zm. 18 kwietnia 1948 w Krakowie) – górnik, rębacz dołowy. W PRL uznany za wzór przodownika pracy.

Pracując jako rębacz w kopalni “Jadwiga” 27 lipca 1947 wystosował list otwarty do górników, wzywający do współzawodnictwa pracy i przekraczania norm. W swoim liście pisał m.in.:

“Od maja ubiegłego roku pracuję jako rębacz na kopalni “Jadwiga” w Zabrzu. W lutym br. wykonałem normę 240%, wyrąbując 72,5 m chodnika. W kwietniu wykonałem normę 293%, wyrąbując 85 m chodnika. W maju dałem 270%, wyrąbując 78 m chodnika.”

Następnie wezwał do współzawodnictwa innych górników. Wierzył, że w ten sposób zostanie przyspieszona odbudowa zniszczonej Polski. Do historii przeszło jego hasło: “Kto da więcej niż ja?”. Ogłoszony został przez propagandę pierwszym polskim “przodownikiem pracy”. W wersji oficjalnej zmarł na białaczkę a według innych relacji przyczyną zgonu mogła być resekcja trzech zębów i następnie zbyt szybki powrót do pracy, co zaowocowało zakażeniem krwi. Dla rządzących jego śmierć oznaczała przede wszystkim porażkę propagandową. Popularne wówczas powiedzonko głosiło, że jeśli chcesz iść na Sąd Boski, pracuj tak jak Wicek Pstrowski (inne powiedzenie: Wincenty Pstrowski, górnik ubogi, przekroczył normę, wyciągnął nogi).

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wincenty_Pstrowski

5. W 50 tygodni dookoła Stanów.

Daniel Seddiqui nie mógł dostać pracy po ukończeniu studiów z powodu braku doświadczenia. Zdecydował się więc na wielką wędrówkę dookoła Stanów. Jego celem stało się przepracowanie tygodnia w każdym Stanie i wten sposób zdobycie doświadczenia do wpisania do CV. Aby zdybyć te 50 prac odbył co najmniej 2000 rozmów kwalifikacyjnych. A tutaj jego strona: http://www.livingthemap.com/Living_the_Map/Living_the_Map/Living_the_Map.html

6. Rózia Nitownica